یک روز گذر کردم با نبض پل چشمت

                                               از وحشت و ترسی که

                                                                  چون مار به دورم گشت

                                                                                            در لحظه تنهایی

 یک روز دگر چون مار  چرخیدم و پیچیدم

                                           از ترس غروب تو

                                                            از غربت و تنهایی

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی تو ام

من در این تیره شب جان فرسا

زایر ظلمت گیسوی تو ام

گیسوان تو پریشان تر از اندیشه من

گیسوان تو شب بی پایان

شکن گیسوی تو

موج دریای خیال

کاش با زورق اندیشه شب

از شط گیسوی مواح تو من

بوسه زن بر سر هر موح گذر می کردم.

گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم

از این دو گانگی است که بس درد می کشم

سویم بیا و روح پریشان من مخوان

اوراق کهنه ای ز کتاب مشوشم

پرهیز این زمان ز من ای نازنین که من

سر تا به پای شعله و پا تا سر آتشم.

سخت حانی را ببین که نمردم از هجر

مرگ صد بار

به از بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم  هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز